[ละครเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ เปิดตัวนักเขียนบท]
[โดยได้รับการสนับสนุนจาก MCST และ KOCCA]
หนูอยากตาย ทำไมไม่ปล่อยให้หนูตายๆ ไปซะ บอกให้ปล่อยไง
ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วไง
คุณหมอคะ
- หนูไม่อยากอยู่แล้ว - เพศหญิงอายุ 17 ปี
พยายามแขวนคอตัวเองแต่เชือกขาด น้องสาวเป็นคนพบ สลบอยู่ที่พื้น
การหายใจและชีพจรปกติ แต่คาดว่าข้อเท้าซ้ายน่าจะหักครับ
บอกว่าไม่อยากอยู่แล้วไง ทำแบบนี้ทำไม
สงสัยที่บ้านจะไม่มีเชือกที่ใช้กระโดดสินะ
ถ้าใช้เชือกนั้นมันจะไม่ขาดลงมา
พาไปเอ็กซเรย์ก่อนเลยครับ
อะไรของเขาเนี่ย
ไปสิครับ รออะไรอยู่
หนูอยากไปโรงพยาบาลอื่น
[ตอนที่ 1]
โชคดีขนาดไหนที่ไม่ต้องผ่าตัด
ปวดตรงไหนบ้างมั้ย
โอ๊ย เจ็บนะคะ
เมื่อกี้ยังอยากจะตายอยู่เลย แค่นี้เจ็บเหรอ
หนูไม่ได้ทำแบบนั้นเพราะอยากตายจริงๆ สักหน่อย
หนูแค่อยากจะหนีไปจากที่นี่เท่านั้นเอง
หนูคิดว่าคงไม่เป็นไร ถ้าพวกเขาไม่อยู่
เดี๋ยวต้องใส่เฝือกหลังจากที่หายบวมแล้ว
นอนที่นี่วันหนึ่ง แล้วค่อยกลับบ้าน
มีบางคนเคยบอกฉันว่า
การที่ยังมีศัตรูให้เผชิญหน้าถือเป็นเรื่องดี
เพราะยังไงก็ง่ายกว่าการตาย
ใครบอกเหรอคะ
ก็แค่ เด็กประหลาดคนนึง
ประตูกำลังปิด
ผมได้เจอเด็กประหลาดคนนั้นครั้งแรก
ตอนผมอายุ 18 ปี
กำลังเรียนอยู่ชั้นม.5
เงียบๆ
เงียบหน่อย
วันนี้ห้องเรามีเพื่อนมาใหม่
แนะนำตัวสิ
ฉันชอบหักหลังคนที่สนิทด้วย เพราะงั้นอยู่ห่างๆ ฉันไว้ดีกว่า
กลัวจังเลย
ทุกคนรู้แล้วนะ ว่าอาทิตย์หน้ามีสอบ
แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้ว
ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา
แต่ตอนนั้น ผมก็เป็นเด็กไม่ธรรมดาเหมือนกัน
ตอนนั้นผมค่อนข้างมีแนวทางเป็นของตัวเอง
ผมไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเรียน
ครูครับ
แต่การเรียนก็ต้องใช้ความแข็งแกร่งเหมือนกัน
เพราะงั้นเวลาพัก ผมก็มีวิธีออกกำลังกาย ที่จะฝึกให้ร่างกายของผมแข็งแกร่ง
เพื่อนหลายคนเข้าใจผิด ว่าผมซื้อขนมปังมาให้พวกเขา
แต่ความจริงแล้ว มันเป็นการออกกำลังกายที่ได้ผลมาก
พระอาจารย์บอบจองที่ผมนับถือ กล่าวไว้ว่า
"เราควรใช้ชีวิตแบบไม่ยึดติดว่าเป็นของเรา"
ผมเลยมักจะแบ่งปันสิ่งของของผม ให้กับเพื่อนผู้ยากไร้เสมอ
และเพื่อนพวกนี้ ก็จะตอบแทนผมด้วยการนวดด้วยเท้า
ที่ดีต่อกล้ามเนื้อ
ซะที่ไหน!!!
ผม
ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
สังคมที่ผู้คนรู้สึกสนุกสนาน กับการกลั่นแกล้งคนที่อ่อนแอกว่า
ไร้มนุษย์ธรรม ไม่มีความเป็นมนุษย์ ทำตัวเหมือนอยู่ในยุคที่ยังไม่เจริญ
ผมไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่เสื่อมทราม
แบบนี้อีกแล้ว
ฉันอยากให้บาทหลวงมิคาเอล มาทำพิธีศพให้ฉัน
ฉันอยากจะใช้เวลาช่วงสุดท้ายในชีวิต กับคนที่ฉันเคารพ
เริ่มจากท่องบทกวี จากสดุดี 23 บท "พระเจ้าเป็นคนเลี้ยงแกะของฉัน" ก่อน
นี่ เธอทำอะไรของเธอเนี่ย
ส่วนการบรรเลงออร์แกน
ฉันอยากให้เล่นเพลงที่เอลตัน จอห์น ร้องให้เจ้าหญิงไดอานา
ส่วนเงินที่ได้จากงานศพ ฉันอยากจะบริจาคให้กับหน่วยงานเอ็นจีโอ
ฉันดูๆ เอาไว้สองสามที่
ช่วยเลือกหน่วงงานที่ดูน่าเชื่อถือด้วยนะคะ
ฉันหวังว่าการตายของฉันจะสร้างเรื่องดีๆ ได้บ้าง
นี่มันไร้สาระสิ้นดี
ไม่มีเชือกที่เอาไว้กระโดดเหรอ
อันนั้นอ่ะ มันไม่ขาดลงมา
นี่นาย
ถ้าคิดที่จะทำความดี
ก็อย่าคิดว่าจะเอาเงินที่คนอื่นช่วยงานศพมาใช้
ควรใช้เงินที่ตัวเองหามาได้เองสิ
ไม่อายบ้างหรือไง
แล้วนายลบหนังโป๊หมดหรือยัง
ยังไงก็ต้องลบออกจากฮาร์ดดิสก์ด้วยนะ
จะตายทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลบเนี่ยนะ
แล้วพวกนิตยสารล่ะ
เผาไปหมดหรือยัง
นายนี่มัน
หลังจากนั้นไม่กี่วัน ผมก็คิดว่าไม่น่าเลย
ผมน่าจะตายๆ ไปตั้งแต่วันนั้น ไม่ต้องสนใจเรื่องหนังโป๊ หรือเรื่องลบฮาร์ดดิส
นายลบหนังโป๊แล้วเหรอ
ทำไม อยากจะฆ่าตัวตายอีกเหรอไง
พวกเราเจอกันอีกแล้ว
30 เซนติเมตรเหนือพื้นโลก
ที่ที่สามารถตกลงไปได้ ด้วยก้าวเพียงก้าวเดียว
เห็นจนหมดแล้ว จะมาปิดอะไรตอนนี้
ทำอะไรของเธอน่ะ มันอันตราย อย่าเข้ามา!
ผู้ชายอะไรขี้กลัวขนาดนี้
สงสัยคราวนี้จะจัดการฮาร์ดดิสหมดแล้ว
ไม่อายบ้างหรือไง
ถ้าฉันเป็นนาย ก่อนที่จะคิดฆ่าตัวตาย คงลองสู้ดูสักตั้ง
นายรู้มั้ย
ว่านายควรรู้สึกขอบคุณ ที่มีศัตรูให้นายเผชิญหน้านะ
เพราะนายจะมีชีวิตอยู่เพราะเหตุผลนั้น
ใครจะอยากทำแบบนี้
ฉันก็ไม่ได้อยากตาย อยากจะมีชีวิตอยู่!
ฉันมีอะไรที่อยากทำตั้งเยอะแยะ ถึงได้ยังอยากมีชีวิตอยู่
ไม่ต้องมาทำเหมือนเธอรู้ดี ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยดีกว่า
เธอรู้มั้ยว่ามันเหนื่อยขนาดไหน
ที่ต้องวิ่งไปมาจากห้องเรียน ไปร้านขายของภายในสามนาที
รู้มั้ยว่าขนมปังไส้ครีมขายหมดเร็วขนาดไหน
บางทีขายหมดก่อนคาบสองด้วยซ้ำ
ทำไมพวกนั้นต้องชอบแต่ขนมปังไส้ครีมด้วย เรียกหาแต่ขนมปังไส้ครีม
เพราะว่ากินแต่แบบนั้นไง ถึงได้น้ำหนักขึ้น
พอน้ำหนักขึ้นก็แรงเยอะขึ้น ฉันก็กลัวเวลาถูกตี เพราะมันเจ็บมาก
ถ้าขนมปังไส้ครีมหมด
ฉันต้องออกไปซื้อที่นอกโรงเรียน
มันใช้เวลาเกินสามนาทีอยู่แล้ว ถ้ามาช้า พวกนั้นก็ซ้อมฉันอีก
ถ้าพ่อแม่ฉันรู้เรื่องที่ฉันโดนซ้อม พวกท่านก็ต้องเสียใจ
เวลาที่ที่ปรึกษาถาม ฉันก็ต้องแสร้งว่าไม่เป็นอะไร เธอรู้มั้ยว่าฉันรู้สึกยังไง
ใจหนึ่งฉันก็อยากให้เขาปล่อยผ่านไป
แต่อีกใจนึง ฉันก็เกลียดที่ปรึกษาห้องเรา ที่เขาไม่ยอมทำอะไรเลย
บางครั้งฉันอยากจะทึ้งผมเขาออกมาให้หมด เธอรู้บ้างมั้ย
ขนาดพ่อแม่ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไง
แล้วเธอเป็นใครมาทำเป็นรู้ดี
อะไร
ทำไม
ดีล่ะ
วันนี้ฉันจะทำให้พวกนั้นอับอายมากกว่านายเอง
ทำไมยังไม่ลงมาอีก
นายจะวิ่งหนีได้แค่ตอนที่มีชีวิตอยู่เท่านั่นล่ะ
ถ้าตายแล้ว วิ่งหนีไม่ได้นะ
ตามมาได้แล้ว เจ้าทึ่ม
ทำไม หลงเสน่ห์ฉันตอนเล่นฟุตบอลเหรอ
หลับตาสิ
จูบเหรอ จูบเหรอ
วิ่ง!
วันนั้นเองทำให้ผมได้รู้ว่า
ในตัวผมมีบีตบ็อกซ์อยู่
ทุกเช้าที่เจอเด็กคนนั้น ผมอยากให้เวลาหยุดลงสักครู่
ฮันนาบิ
ผมอยากจะขอบคุณเธอที่ช่วยชีวิตผม
แต่กลับกลายเป็นผมที่ทำร้ายเธอเสียเอง
ดูนี่ๆ ทายสิว่าใครเป็นคนทำ
- ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย - ดูสิดู
ปาลงไป
ไอ้งั่ง!
เช้าวันจันทร์ หลังจากเกิดเรื่องนั้นสามวัน
- ก็บอกว่าจริงไง - จริงๆ ไปเผือกมาแล้วว่าจริง
บอกแล้วไง
ฉันได้ยินชัดแจ๋วเลย ตอนไปทำความสะอาดห้องพักครู
- ถึงได้เรียกครูทั้งหมดไปที่ห้องพักครูเหรอ - ใช่ๆ
- ทำไมถึงฆ่าตัวตายนะ - ใครจะไปรู้ล่ะ
ให้ตาย ถึงฮันนาบิจะดูไม่ปกติ แต่ฆ่าตัวตายเลยเนี่ยนะ
ก็ใช่น่ะสิ
ฮันนาบิ จากโลกนี้ไปแล้ว
เธอเป็นคนบอกให้ผมมีชีวิตอยู่
แต่เธอกลับฆ่าตัวตายเสียเอง
ว่าไง
บอกแล้วไงว่าไม่ไป
ฉันว่าแล้วว่าแกต้องไม่อยากมา แต่นี่เขาเป็นหลานของผู้จัดการคิมโรคจิตเลยนะ
นายปล่อยให้เขามารอเก้อแบบนั้นได้ยังไง
ทำไมต้องทำให้พี่สาวนาย ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย
แล้วทำไมถึงไปนัดดูตัวโดยที่ไม่บอกก่อน
พี่เป็นคนทำให้ทั้งสองฝ่ายมองหน้ากันไม่ติดเองนะ
ผมเคยบอกไปแล้วไงว่าผมไม่คิดเรื่องผู้หญิง
หรือจะลองคบผู้ชายดูมั้ย มีรุ่นน้องคนนึงหวานเว่อ
พี่ครับ
ผู้ชายก็ไม่เอาเหรอ เป็นเพราะฮันนาบิใช่มั้ย
พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย
อยู่ดีๆ พูดชื่อนี้ออกมาทำไม ไม่สิ เธอเป็นใครนะ
ฉันจะไปรู้ได้ไง ถามตัวเองดูสิ
ฉันได้ยินมาว่า พอแกเมาก็เอาแต่เรียกชื่อนี้ไม่ใช่ไง
ไม่ใช่สักหน่อย
พูดอะไรไร้สาระ แค่นี้นะ ผมจะเข้าผ่าตัดแล้ว
ก็เรื่องจริง
นายเอาแต่เรียกหาฮันนาบิเวลาเมา
พูดอะไรไร้สาระ ฉันไม่ได้นึกถึงเธอเลยสักนิด
แค่รู้สึกติดค้างก็แค่นั้น
ก็แค่บางครั้ง
ฉันนึกถึงเธอก็จริง แต่ก็อารมณ์แบบ ฉันเคยรู้จักคนแบบนั้น ก็แค่นั้นเอง
เออๆ เข้าใจแล้ว
สำหรับนายแล้ว ฮันนาบินี่เหมือนกับฮีโร่เลยนะ
ปกติความทรงจำระยะสั้นจะฝังใจมากกว่าอยู่แล้ว
อย่าลืมนะว่าส่วนนึงที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ก็เพราะนาย
ใครจะไปลืมลง
- ฉันจะไปลืมลงได้ไง - โอเคๆ
คนที่ทำให้ผมต้องเจอกับเรื่องแย่ๆ ตอนม.ปลาย ก็คือเขานี่ล่ะครับ
นี่ ลูกเขยโฮ ทำการบ้านประวัติศาสตร์เสร็จแล้วยัง
- ถ้าเสร็จแล้วขอดูหน่อยสิ นะ - หัดทำเองซะมั่งสิ
เดี๋ยวก็ได้สอบเข้ามหาลัยใหม่สามรอบหรอก
รู้แล้ว งั้นขอยืมแค่หนังสือก็ได้
- หนังสือก็ไม่มีหรือไง - อืม
ผมจำความคิดตอนนั้นได้
ทำไมผมถึงเลือกโยนหนังสือเล่มที่หนา และหนังที่สุดในบรรดา 12 เล่ม
แถมยังโยนได้แม่น
ไปโดนหัวโจกของห้องพอดิบพอดี
ผมนี่ไม่เข้าใจจริงๆ
ตอนนั้นเองที่ผมต้องเข้ามาอยู่ในวังวนนั้น
พระพุทธเจ้าเริ่มบำเพ็ญทุกรกิริยาตอนอายุ 29
แต่ของผมเริ่มตอนอายุ 18
เป็นเพราะเจ้าจางซึลกีคนเดียวเลย
ฉันมีแค่นี่แหละ
นั่งเลย อยากให้คนอื่นเห็นหรือไง
อยากจะบ้าตาย
นายเรียกฉันมา ตอนที่สถานการณ์เป็นแบบนี้เนี่ยนะ
ถ้าเขารู้ว่าฉันมาเจอกับนาย ได้โดนกันทั้งคู่แน่นอน
พูดแบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเพื่อนอีกเหรอ
ฉันเกิดมาพร้อมดวงภัยพิบัติและโศกนาฏกรรม
ฉันเลยต้องอยู่ห่างจากเรื่องวุ่นวายไง ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง
เข้าใจแล้ว นายเข้าไปก่อนเลย
- เดี๋ยวจะมีใครเห็นเข้า - โทษทีนะ
ฉันจะพยายามโทรหานะ
เขาบอกว่าจะโทรหา แต่ก็ใช้มือถือของแม่โทรมา
เพราะกลัวว่าจะโดนตามจีพีเอส
สุดท้ายแล้ว คนที่เคยเป็นถึงนักกีฬาทีมชาติ ก็มาเป็น...
เพราะแบบนั้นไง ฉันถึงได้เสียสละชีวิตของฉัน
ให้ทั้งชีวิตไง
ถ้าให้ฉันพูดตรงๆ ใครจะมาใช้ชีวิตอยู่กับพี่สาวแกได้
เขาแต่งงานกับพี่สาวผม
นายจะไปงานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้มั้ย เพื่อนๆ คนอื่นรอเจอนายอยู่นะ
ไม่เห็นมีใครให้ไปเจอเลย
ทำไม
เพราะไม่มีฮันนาบิเลยทำแบบนี้ไง
พอเลย
ฉันจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ
เรื่องที่จำได้ก็เลือนลางไปหมดแล้ว
ตาของเธอรูปร่างเหมือนเพชร ส่วนจมูกก็เหมือนขนมคอนเน่
ตอนที่หัวเราะ ก็จะเห็นฟันครบทุกซี่เลย
ตอนที่เธอมีความสุข หน้าตาจะเป็นแบบนั้นล่ะ
แต่ว่าเธอยิ้มยาก ฉันเคยเห็นแค่ครั้งเดียวเอง
ให้ตายเถอะ คนในบ้านฉันมาทำตัวแบบนี้กันหมด
- ที่รัก - คุณมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
โอกยองฮวี
นายรู้มั้ยว่าฉันโดนผู้จัดการคิมทำอะไรบ้างวันนี้
ผมเข้าใจพี่นะ แต่สิ่งที่ไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่อยู่ดี
ที่รัก นั่งก่อนนะจ๊ะ
- ผมกะจะกินแค่แก้วเดียว - พอๆ
ที่รัก ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้มากินกับไอ้งั่งนี่
แต่ไอ้งั่งนี่เป็นน้องสาวเธอนะ
ฉันก็แค่มีพ่อแม่คนเดียวกับเขาเท่านั้นเอง
แต่ไอ้งั่งนี่ก็เป็นเพื่อนผมนะ
ว่าแต่ ไอ้งั่ง กับเจ้าทึ่มนี่ต่างกันยังไงเหรอ
บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเหมือนกันไง
แกก็ฉลาด ยังจะมานั่งคิดถึงเรื่องนี้อยู่เนี่ยนะ
ไอ้งั่ง จะให้ความรู้สึกห่างเหิน
- แต่เจ้าทึ่มให้ความรู้สึกน่ารัก ไม่ใช่ไง - ไม่ ไม่เลยสักนิด
มันก็งั่งเหมือนกันทั้งคู่นั่นล่ะ
ไม่ๆ มันไม่เหมือนกัน
ตอนเขาพูดเจ้าทึ่ม เขายิ้มไปด้วย
แต่ตอนพูดไอ้งั่ง เขาไม่เหลือความรู้สึกอะไรอีกแล้ว
ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเวรนั่นแท้ๆ
ฉันไม่อยากจะทำ แต่ถ้าไม่ทำไอ้พวกนั้นก็จะทำเอง
นี่รู้มั้ยว่าโดนไอ้พวกนั้นซ้อม มันเจ็บขนาดไหน
ที่ฉันทำเองเพราะอยากจะปกป้องเขานะ
- หรือว่าเธอจะไม่รู้นะ ไม่รู้แน่เลย - เธอรู้อยู่แล้ว ว่านายทำเพื่อเธอ
แล้วเธอฆ่าตัวตายทำไมกันนะ
มาบอกให้ฉันมีชีวิตอยู่ แต่ตัวเองกลับฆ่าตัวตายเนี่ยนะ
พอๆ พอได้แล้ว
ที่เธอเป็นแบบนั้นไม่ใช้ความผิดแกสักหน่อย ทำยังกับบนโลกนี้มีผู้หญิงคนเดียวงั้นล่ะ
- แกจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ไม่เบื่อหรือไง - ที่รักพอเถอะนะ
นี่มันก็ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว คบกันก็ไม่เคยคบกันสักหน่อย
ชอบเขาข้างเดียว พอเกิดเรื่องก็จมปลักอยู่กับมันเป็นสิบปี
- พอเถอะที่รัก - ที่รัก ไม่รู้เหรอว่าถ้าเขาแก่ตัวไปคนเดียว
เราต้องเป็นคนดูแลเขานะ
เขามีความสามารถ ไม่ต้องไปห่วงหรอก
ถ้ามีความสามารถ อยู่คนเดียวก็ดีกว่าเป็นล้านเท่า
อ๋อ เหรอคะ
ดูเหมือนว่าคุณจะเสียใจนะคะ ที่ไม่มีความสามารถ ก็เลยไม่ได้อยู่คนเดียว
ถ้างั้นจะมาจีบฉันแต่แรกทำไม
ถ้าที่รักไม่เข้ามาก่อน ก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก
ที่รักจ๋า จะพูดอะไรก็เอาเรื่องจริงมาพูดสิ
ที่เกาะวอลมีตอนนั้น ผมยังเป็นเด็กใสๆ อยู่เลย
แต่ใครเป็นฝึกให้ผมรู้เรื่องนั้น
อะไรนะ เรื่องนั้นเหรอ
ที่รัก นี่เราจะเรื่องเดียวกันอยู่หรือเปล่า
แบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะ
โอกยองฮวี นายก็อยู่ด้วย ไหนพูดมาสิว่าเรื่องเป็นไง
- นายพูดมาเลย - พูดมาๆ
- เฮ้ย - เป็นอะไรของเขา
นายจะไปไหน
- นี่ นี่ - นายเมาแล้วนะ
- นี่! - จะไปไหนของนาย
ถ้าฉันต้องดูแลเขาตลอดไปนะ ฉันตายแน่เลย
ทำไมทำแบบนั้นนะ
เลิกกิจการแล้วครับ
ในที่สุด ก็เลิกแล้วสินะ
เลิกทำแล้ว
ดูเหมือนเมาอยู่แล้วนี่ จะดื่มต่อไหวมั้ยเนี่ย
ดูเหมือนคุณจะแย่ลงนะครับ
ผมเลยบอกให้ไปโรงพยาบาลไง
ไม่ต้องมาห่วงเรื่องฉันหรอก
ห่วงอนาคตตัวเองดีกว่า
อนาคตผมมันตันไปหมดแล้ว
ถ้าให้ผมพูด เธอเป็นลูกสาวลุง ก็ไม่แปลกที่ลุงจะเป็นแบบนี้
แต่ผมไม่ใช่ไง
ทำไมผมต้องเป็นแบบนี้ด้วย
คุณอยู่กับเธอมา 19 ปี
แต่ผม
รู้จักเธอแค่ 3 เดือนเอง แบบนี้ก็ได้เหรอครับ
ฉันก็ไม่ต่างจากเธอหรอก
ฉันเอาแต่ยุ่งกับการทำงานทุกวัน จนแทบไม่ได้กลับบ้านเลยมั้ง
บางทีเธออาจเห็นหน้าลูกสาวฉัน มากกว่าฉันก็ได้
คุณนี่เป็นพ่อที่แย่จริงๆ
พอเถอะ
นายควรกินอะไรสักหน่อย เดี๋ยวท้องไส้จะแย่เอา
ฮันนาบิ
ทำไมต้องฆ่าตัวตายด้วย
มาบอกให้ฉันมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมเธอต้องตายด้วย
ทำไม
ฉันมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกเธอเลย
สวยจัง
แต่เธอคงไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว
[ฉันเห็นโอกยองฮวี พยายามฆ่าตัวตาย...]
[ฉันหวังว่าจะมีใครช่วยฉันบ้าง]
[ได้โปรด ช่วยฉันที ได้โปรด ได้โปรด!!]
นี่คือเพลง How long will I love you จากเรื่องย้อนเวลาให้เธอ(ปิ๊ง)รัก นะคะ
ฉันคิดว่าทุกคนคงคิดถึง เรื่องย้อนเวลาขึ้นมาสักครั้ง
อยากจะย้อนเวลากลับไปหาใครสักคน
ถ้าคุณมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับไป คุณอยากจะกลับไปตอนไหนกันคะ
มีคนที่อยากเจอมั้ยคะ ถ้าได้ย้อนเวลากลับไป
ฮันนาบิ
ถึงแม้ว่าถ้าย้อนกลับไปแล้ว จะไม่สามารถกลับมาสู่ปัจจุบันได้อีก
ครับ
ถ้าได้กลับไปเจอเธออีกครั้งจริงๆ
มาฟังเพลงต่อไปกันนะคะ
เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง อลิซในแดนมหัศจรรย์
เพลง Follow Me Down
ตามฉันมาสิคะ
ลุงครับ นั่นๆ นาบี
ฮันนาบิ
นาบี
ฮันนาบิ
[ห้ามเข้า]
นี่ ยังไม่ตื่นอีกเหรอไง
นายแอบใช้ที่ม้วนผมฉันใช่มั้ย
ถ้าใช้ก็ช่วยกันออกเงินสิไอ้น้องเวร
โอ๊ย! ตื่นได้แล้วค่ะ
พี่เหรอ
ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าถ้าใช้ให้จ่ายเงินด้วย
ยิ่งเรื่องระหว่างคนในครอบครัวแล้ว ก็ยิ่งต้องชัดเจน
ไม่ใช่หรือไง
อะไรของพี่ มาทำอะไรบ้านของเราแต่เช้า
ก็ใช่ไง นี่บ้านเราไง ไม่ใช่บ้านแก
พี่ ทำอะไรกับหน้ามาเนี่ย
- ฉีดโบท็อกซ์มาเหรอ - ว่าไงนะ
ฉันแค่มาสก์หน้าย่ะ
ฉันเอาไปสองพันวอนนะ
โอ้โห หมื่นวอน
เจ้าบ้านั่นทำอะไรแต่เช้าเนี่ย
ทำไมแกเรียกน้องแบบนั้น
แม่
ถึงแม้ว่าหนูจะเคยพูดไปแล้ว
หนูกับมันแค่มีพ่อแม่เดียวกันแค่นั้น
- บอกไม่ให้เอามาวางไว้ตรงนี้ไง - อย่ามายุ่งกับหนูได้มั้ย
[9 กรกฎาคม 2007]
นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันฝันอยู่แน่เลย
หรือว่าเป็นเรื่องจริง
ถ้าคุณมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับไป คุณอยากจะกลับไปตอนไหนกันคะ
นี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอ
เป็นไปไม่ได้
ย้อนเวลาเหรอ เป็นไปไม่ได้เลยในทางวิทยาศาสตร์
นี่มันเป็นฝันที่เหมือนจริง
บอกว่าเป็นความฝันก็คงจะเข้าท่ากว่า
แต่ว่ามันเหมือนจริงเกินไป
นี่มันไม่ใช่ความฝัน
ฮันนาบิยังมีชีวิตอยู่
มีความสุขมากมั้ย
เดี๋ยวๆ แป๊บนึง ฟังที่ฉันจะพูดก่อนสิ
นี่นายสับสนตัวเองหรือไง ที่ต้องทำตัวเป็นคนดีคนเลวเนี่ย
นายจะมาลวนลามฉันแต่เช้าเลยหรือไง
ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย เดี๋ยวสิ ฮันนาบิ
ฉันเข้าใจนะว่าเธออาจตกใจ
ยังไม่หุบปากอีก จะให้ฉันลงมือใช่มั้ย
ใครควรจะโมโหมากกว่ากัน
- อะไรของนาย - รู้มั้ยว่าฉันต้องเหนื่อยเพราะเธอ...
ฉันก็สับสนกับเรื่องนี้ จนจะบ้าแล้วเหมือนกัน
แต่ว่า ยัยตัวแสบฮันนาบิ
- อะไรนะ ยัยตัวแสบเหรอ - ใช่ ยัยตัวแสบ
ไปหมดแล้วสตงสติ
ไม่ได้ไปไหน เหมือนฉันได้กลับมามากกว่า
ฉันคิดถึงเธอมากเลย
โอ๊ย รำคาญ ฉันเห็นเขาอีกแล้ว
แปลกจัง เหมือนเขาคอยมองแต่เธอเลย
ใช่มั้ยล่ะ ฉันนี่อารมณ์เสียทุกครั้งที่เห็นเลย
ดูทรงผมเขาสิ
ฉันกลับมาจริงๆ สินะ
ฉันไม่ได้ชอบเธอ
พูดอะไรของนายเนี่ยไอ้ไง่
ไอ้โง่อย่างฉันก็มีรสนิยมเหมือนกัน ฉันไม่ชอบผู้หญิงแบบเธอหรอก
เข้าใจ๊
ซึลกี
จางซึลกี
นี่!
แกถูกไอ้โง่ปฏิเสธเหรอ
ใคร อะไร ฉันถูกใครปฏิเสธ
- จางซึลกี - อยากจะบ้าเว้ย
นี่ ซึลกี
- นี่ - ทำไมทำแบบนี้
อะไรของนาย
เดี๋ยวฉันกลับมานะ มีธุระแป๊บนึง
- เดี๋ยวฉันโทรไปนะ - เฮ้ย เดี๋ยวสิ
ฮันนาบิกำลังมองฉันอยู่
เจ้าทึ่ม
ฮันนาบิเรียกฉันว่า
เจ้าทึ่ม
แกทำการบ้านเลขให้ฉันเสร็จหรือยัง
ใช่แล้ว มีเจ้าพวกนี้อยู่ด้วยสินะ
คนที่ทำให้ชีวิตของฉันต้องตกอยู่ในนรก
เป็นบ้าหรือไง
ไอ้โอกยองฮวี!
ได้กลับมาเจอแกอีกครั้ง แต่ฉันไม่รู้สึกดีเลย
อะไรของมันวะ
ฉันถามนายว่า ทำการบ้านเลขของฉันเสร็จแล้วยัง
ต่อไปนี้้ นายต้องทำการบ้านของนายเองนะ
อะไรนะ นายพูดว่าอะไรนะ
หลบไปหน่อยสิ
นายขวางทางฉันอยู่นะไอ้ก้อนไขมัน
ช่วงนี้แค่อ่อนข้อให้หน่อย อยากตายหรือไง
ทำอะไรกัน
ผมมีเรื่องจะถามกยองฮวีหน่อยครับ
- คือว่า... - พอๆ เข้าห้องได้แล้ว
ต่อไปมาดูประเภทของปฏิกิริยาต่างๆ
นี่คือปฏิกิริยาการสันดาป เกิดขึ้นเมื่อมีการเผาไหม้
ไม่น่าเชื่อ แต่ผมย้อนเวลากลับมาจริงๆ
ถ้ารู้ว่าจะได้กลับมาแบบนี้ ก็น่าจะดูหนังย้อนเวลาได้ไว้สักสองสามเรื่อง
ผมต้องปรับตัวกับสถานการณ์แบบนี้ให้ได้
แล้วทำไมถึงย้อนกลับมาตอนนี้นะ
ถ้าคุณมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับไป คุณอยากจะกลับไปตอนไหนกันคะ
มีคนที่อยากเจอมั้ยคะ ถ้าได้ย้อนเวลากลับไป
คนนั้นก็คือฮันนาบิ
วันนี้วันที่ 9 กรกฎาคม
วันที่ฮันนาบิตายคือ 14 กรกฎาคม
หลังจากนี้อีก 6 วัน
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องช่วยฮันนาบิให้ได้
อันดับแรกต้องรู้ก่อน ว่าทำไมฮันนาบิถึงจะฆ่าตัวตาย
ถึงแม้ว่าลุงจะบอกว่าเป็นความผิดของเขา
แต่ผมว่ามันไม่ใช่เหตุผลจริงๆ
มันก็แค่เหตุผลที่เอามาพูด เพื่อให้รู้สึกผิดน้อยลง
น่าจะถามออกไปตรงๆ
โอกยองฮวี วันนี้นายเป็นอะไรของนายเนี่ย
หนังสืออยู่ไหน
ตั้งใจหน่อย
หัวข้อต่อไปก็คือความร้อน
หนึ่งโมเลกุลคู่ จะกำเนิดที่อุณหภูมิอุดมคติ
ส่วนอันที่ 4
คือความร้อนธรรมชาติ
ในความร้อนธรรมชาติ จะมีไฮโดรเจนหนึ่งโมเลกุล...
ฮันนาบิ มาโรงเรียนนี่มานอนหรือไง
ทำไมถึงทำตัวเป็นผักได้ทุกคาบแบบนี้
แล้วทำไมยังไม่ส่งแผนการเรียนต่อ
เมื่อวานก็บอกไปแล้วใช่มั้ย
ทั้งระดับมีแค่ห้องเรา ที่ส่งไม่ได้ก็เพราะเธอคนเดียว
ไม่มีความฝัน ไม่อยากจะทำอะไรเลยหรือไง
ไม่มีค่ะ
ว่าไงนะ ให้ตาย
พอๆ
ถ้าจะนอนก็ออกไปข้างนอกโน่น
อย่ามาทำลายบรรยากาศในห้องเรียน
ผมว่าที่ฮันนาบิหลับในห้อง มันไม่ใช่ความผิดของเธอครับ
โอกยองฮวี นายพูดว่าอะไรนะ
ทำไมถึงต้องโยนความผิด ให้เด็กที่หลับในคาบทุกครั้งเลยครับ
ถึงแม้ว่านอนในห้องจะไม่ถูกต้อง แต่ครูที่ทำให้เด็กหลับในคาบ
ก็น่าจะทบทวนวิธีการสอนของตัวเองด้วยนะครับ
แล้วเรื่องที่เด็กไม่ส่งแผนการเรียนต่อ
ครูก็ควรจะให้ความใส่ใจ มากกว่านี้ไม่ใช่เหรอครับ
สำหรับผมแล้ว ที่ว่าหลับในห้องเรียน มันไม่สำคัญเท่ากับเรื่องที่ว่าทำไมถึงหลับมากกว่า
ผมคิดว่า ครูควรจะคิดถึง วิธีการสอนของตัวเองด้วยนะครับ
และผมว่าในฐานะของคนที่เป็นครู ไม่ใช่ข้าราชการกินเงินเดือน
ครูควรจะทำให้ห้องเราไม่มีเด็กที่ต้องถูกรังแก
หรือว่าบ้านเขามีปัญหามั้ย เขาเป็นเหยื่อของใครในโรงเรียนหรือ...
พอได้แล้วเจ้าทึ่ม
เมื่อกี้ทำแบบนั้นทำไม
ทำแบบนั้นทำไม
ฉันถามว่า เมื่อกี้ทำแบบนั้นทำไม
พูดด้วยไม่พูดด้วยเหรอไง
หมอนั่นมันจะหลบฉัน ถึงได้ทำแบบนั้นเหรอวะ
ฉันว่าเป็นแผนมันแน่นอน ต้องโดนฉันอัดเร็วๆ นี้แน่
- อันนี้ก็ไม่ใช้ ให้ตายสิ - โถ่เว้ย
- ไม่มีเลย - ไม่มีเหรอ
ไอ้โอซอบังนี่มันจริงๆ เลย
เป็นเพราะว่าฉันบอกให้มันระวัง เรื่องลายมือหรือเปล่าวะ
ต่อจากคาบพละก็เป็นเลขแล้ว ทำไงดีวะเนี่ย อยากจะบ้าตาย
ไอ้บ้าเอ๊ย
ไปเรียนพละก่อนดีกว่า ก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้
ทำอะไรของนายเนี่ย
ปล่อยสิวะ
เฮ้ย ตกใจหมดเลย
เข้าใจแล้ว
นายอยากดูดีในสายตาฉัน อยากให้ฉันมองเห็นนายใช่มั้ยล่ะ
เหมือนนายยังกังวล เรื่องที่ฉันด่าว่านายเป็นโรคจิตเมื่อเช้าอยู่นี่
นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง
ทำไม กลัวฉันเอาไปบอกครูหรือไง แล้วจะทำเรื่องแบบนั้นตั้งแต่แรกทำไม
เพราะนายเป็นคนก่อเรื่อง เพราะงั้นนายก็ทำความสะอาดไปคนเดียวละกัน
ถ้านายไม่เข้ามายุ่ง ฉันก็ได้ยืนแค่ชั่วโมงเดียวแล้ว
ถ้าฉันพูดอะไรผิดก็บอกมาเลย
- นายหัวเราะเหรอ - ก็มันตลกนี่
ว่าไงนะ
ฉันมีเรื่องอยากจะพูดเยอะเลย
แต่ว่า ต่อให้ถามไปเธอก็คงไม่ตอบอยู่ดี และเธอคงรู้สึกไม่ดีถ้าต้องเล่าออกมา
- ก็คิดซะว่าที่เธอพูดมาถูกละกัน - ให้คิดซะว่าถูกเหรอ
ถึงมันจะทำใจให้เชื่อได้ยาก แต่อีกหกวัน ฮันนาบิก็จะไม่อยู่แล้ว
ด้วยการฆ่าตัวตาย
ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันต้องช่วยชีวิตเธอให้ได้
แล้วไง ถ้าฉันบอกให้อยู่จะอยู่มั้ย
ฉันพูดถึงเรื่องความประทับใจน่ะ ว่าได้ผลมั้ย
ถ้าไม่ แล้วฉันต้องทำไง บอกหน่อยนะ
ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอเอง
ขอแค่บอกมา ฉันพูดจริงนะ
- ฉันจะทำตามที่เธอบอกทุก... - สามก้าว
อยู่ห่างจากฉันสามก้าว
ระยะปลอดภัย รู้จักมั้ย
ระยะปลอดภัยเหรอ
ถ้าเธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบเมื่อเช้าอีกล่ะก็...
โทษทีนะ ฉันค่อนข้างกลัวพวกโรคจิตน่ะ
เห็นแบบนี้ ฉันเจอมาทุกรูปแบบแล้วนะ แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะนาย
ตอนนี้ฉันยังปรับตัวกับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้
แต่ว่าเธอกำลังเข้าใจผิดนะ
- เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า... - ทำไม เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าทำไม
เธอก็ต้องเคยมีสิ เรื่องที่มันพูดออกไปได้ยาก
หรือต่อให้พูดออกไปก็ยากที่จะเชื่ออีก
เพราะงั้น ต่อให้อยากพูดออกไปแค่ไหน
ก็เป็นความลับที่พูดออกไปไม่ได้
โอกยองฮวี
โอ กยอง ฮวี
นี่จางซึลกี นายเป็นอะไรของนายเนี่ย
นายทำแบบนี้กับฉันได้ไง
ถ้าเหนื่อยก็พูดมาสิว่าเหนื่อย
นายพูดอะไรของนายเนี่ย
- ปล่อยก่อนแล้วค่อยคุยกัน - ไม่ ไม่ปล่อย
ฉันไม่ปล่อยหรอก
กยองฮี มาคุยกันดีๆ เถอะ
มาบอกความสัมพันธ์ของเราให้ทุกคนรู้เถอะ
ฉันเหนื่อยที่จะต้องหลบซ่อนแบบนี้แล้ว
โอกยองฮวี
เรามาลองกันสักตั้งเถอะ
ถ้าเราอยู่ด้วยกัน ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว
มาสู้กันเถอะ
นายพูดอะไรของนายเนี่ย บ้าไปแล้วหรือไง
ไม่อยากจะเชื่อ
ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ฮันนาบิอย่าเข้าใจผิดนะ
- ฉันกับเขาเราไม่มี... - พวกนายอย่าลืมนะว่ายังอยู่ที่โรงเรียน
- ลงไป ปล่อยๆ - กยองฮวีจ๋า อย่าไปนะ
ฉันรักนายนะเพื่อนยาก
- ขอโทษนะ - ปล่อยฉันนะเว้ย
- ฮันนาบิ - โอกยองฮวี
- ให้ตาย ฮันนาบิ - กยองฮวีจ๋า
ฉีกทิ้งไปเถอะ
แล้วทำไมต้องมาร่วงตรงหน้าโต๊ะฉันด้วย ต้องมาทำให้รู้สึกผิดด้วย
แล้วให้ทำไง ถ้าไม่เห็นก็ไม่มีอะไร แต่พอเห็นแล้วจะทำเป็นไม่รู้เรื่องได้ยังไง
เราเพื่อนกันนะเว้ย
เพราะนายเลยนะ ฉันถึงตัดสินใจทำเรื่องใหญ่แบบนี้
ตัดสินใจทำเรื่องใหญ่เหรอ แล้วยังทำแบบนี้เนี่ยนะ
คนเราถ้าอยู่ดีๆ เปลี่ยนไป เขาว่าเป็นสัญญาณของความตายนะ
อ๋อเหรอ
นายคิดจะฆ่าตัวตายจริงๆ เหรอ
- ไม่จริงใช่มั้ย นายแค่เขียนเฉยๆ ใช่มั้ย - ช่างมันเถอะ
นายรู้จักโรงเรียนเก่าก่อนที่ฮันนาบิจะย้ายมามั้ย
ไม่รู้หรอก
นายอย่าไปยุ่งกับเธอเพราะว่าเธอสวยเลย
ฉันได้ยินเรื่องแย่ๆ ของเธอที่โรงเรียนเก่ามาด้วย
อายุมากกว่าพวกเราด้วยนะ
แถมยังมีบรรดาโอปป้าที่เคยคั่วด้วยเป็นคันรถ
- นายเชื่อด้วยเหรอ - แกนี่มัน
เพราะแบบนี้นายถึงไปตีสนิทกับฮันนาบิใช่มั้ย ฉันรู้หรอกนะ
ถ้านายได้ฮันนาบิมาเป็นพวก ไอ้พวกนั้นก็จะไม่กล้าซ้อมนายไง
นายนี่ไม่เปลี่ยนไปเลย จางซึลกี
นาย ระวังพี่ฉันไว้ให้ดีแล้วกัน
ฉันเหรอ ทำไม พี่สาวนายทำไม
"ถ้าลงมือทำก็ทำได้"
[ตารางประจำวัน]
[อยู่แบบขยะได้ แต่อย่าโดนทิ้ง]
ทำไมถึงใช้ชีวิตแบบนี้นะ
อันดับแรก ต้องหาโรงเรียนเก่าของฮันนาบิก่อน
นี่อะไร
มาอยู่ที่นี่ได้ไง
วันจันทร์ ที่ 9 กรกฎาคม
พี่จินอุกไม่ยอมรับสาย
ถ้าไปคุยกันต่อหน้า พี่จินอุกจะเปลี่ยนใจมั้ยนะ
วันอังคาร ที่ 10 กรกฎาคม
ในที่สุดก็ได้เจอพี่จินอุก
แฟนพี่เขายืนอยู่ข้างๆ
สารเลว
ฉันก็ได้แต่หวังให้พี่จินอุกเปลี่ยนใจ
วันพุธ ที่ 11 กรกฎาคม
ฉันทะเลาะกับพ่อ
พ่อไม่รู้อะไรสักอย่าง
ก็เอาแต่ปิดหูปิดตาอย่างเดียว
วันพฤหัสบดี ที่ 12 กรกฎาคม
โอกยองฮวี พยายามฆ่าตัวตายอีกแล้ว
แต่ฉันอิจฉาเขานะ
เพราะว่าสุดท้ายแล้วเขาก็มีคนให้สู้ด้วย
วันศุกร์ ที่ 13 กรกฎาคม
เป็นวันเกิดที่สุดยอดไปเลย
ช่วยด้วย
ช่วยฉันด้วย
โอกยองฮวี นี่บ้าสุดๆ
เขาต้องบ้าแน่นอน
เขานี่มันหลอกลวง
แค่คิดก็ขนลุกแล้ว
เขาใช้วิธีเข้าหาฉันด้วยคำพูดโบราณมากๆ
อยู่ให้ห่างไว้จะดีที่สุด
หลอกลวงเหรอ
ว้าว นี่มันเรื่องจริงๆ เหรอ
อะไรอะ
จบแล้วเหรอ
ให้ตาย
ให้ตายสิ
ย้อนเวลายังผ่านมาแล้ว เรื่องแค่นี้เอง
หลังจากที่เห็นเธอเขียนใหม่แล้ว
สิ่งที่เราทำ มีผลต่ออนาคตแน่นอน
แล้วตอนนี้ ที่ที่ฉันจากมาจะเป็นยังไงบ้างนะ
อยากจะบ้า เหนื่อยเลือดตาแทบกระเด็นจนได้มาเป็นหมอ
จินอุก
หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องผู้ชาย
ไม่มีทางหรอก จะเป็นไปได้ไง
ใจหายหมด
ทำไมมองกี่ทีกี่ทีก็ไม่ชินสักทีนะ
ขอบคุณมากครับพี่
ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ
เดี๋ยวนี้ยังไปที่นั่นอยู่มั้ย
บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้ไป
มันไม่ดีต่อตัวแกเลยนะ
- เชื่อฟังที่พ่อพูดบ้างสิ - หนูรู้แล้ว
เพราะงั้นถึงได้ไปไง
- เพราะว่ามันไม่ดีสำหรับหนู - ฮันนาบิ
ฉันดูเป็นไงบ้าง
ดูดีขึ้นบ้างมั้ย
บอกว่าสามก้าวไง
- ฉันไม่ใช่เชื้อโรคสักหน่อย - นายแย่กว่านั้นอีกต่างหาก
บอกแล้วไงว่าเข้าใจผิด
อยากโดนตีตั้งแต่เช้าเลยหรือไง
ไปถามเลยดีมั้ยนะ
ว่าใครคือจินอุก
ไม่ได้ๆ
เดี๋ยวเธอจะสงสัยเอา
แต่ถ้าเป็นเพราะหมอนั่นจริงๆ ฉันจะทำไงดี
ฮันนาบิ
ทำแผนการเรียนในอนาคตเสร็จแล้วหรือยัง
เธอนี่มันจริงๆ เลย ตามฉันมา
- คายกยองฮวีของฉันออกมานะ - ปล่อยสิวะ
เกิดอะไรขึ้นกับนาย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
บอกฉันมา เร็วๆ
อย่าเว่อไปหน่อยเลย แค่นี้ก็วุ่นวายพออยู่แล้ว
ที่ฉันบอกนายเมื่อวาน ถ้าอยู่ดีๆ คนเราเปลียนไป นั่นคือสัญญาณของความตายนะ
จริงๆ นะ นายต้องเชื่อ...
คุณเชื่อไหม ว่านี่คือความฝันของผม...
นี่ จางซึลกี
เชื่อบ้าอะไรของมัน
นี่ โอกยองฮวี นายไปทำอะไรกับหน้ามา
นายไปทำศัลยกรรมข้ามคืนมาหรือไง ห้ะ
แต่งมาซะหล่อเลย
แต่นายก็ยังต้องไปซื้อขนมปังให้พวกฉันอยู่ดี
รีบๆ ไปซื้อขนมปังไส้ครีมมาตอนที่ฉันอารมณ์ดีดีกว่า ซื้อมาสองเลยนะ รีบไปๆ ฉันหิวละ
ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป
ก็ใช่ไง
ถ้านายรีบวิ่งไปซื้อตอนนี้ ก็จะกลับมาทันออดเข้าเรียนพอดี
- มองอะไรวะ ยังไม่รีบไปอีกหรือไง - ไปได้แล้ว
หยุดพล่ามสักที เอาเวลาไปคิดถึงอนาคตตัวเองดีกว่า
ถ้ายังใช้ชีวิตแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้ไปพักผ่อนที่เรือนจำแทนหรอก
ฉันให้แกไปซื้อขนมปังไส้ครีม แล้วมายืนเห่าอะไรอยู่ได้วะ
นี่
ถ้าจะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะกันที่อื่น อย่ามายืนขวางทาง
ฮันนาบิ นี่ขนาดเวลาเธอโกรธ ยังสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
เมื่อไหร่เราจะเริ่มนับหนึ่งกันล่ะ ฉันรอจนเบื่อแล้วนะ
รีบๆ จัดการความรู้สึกตัวเองนะ
- หยุดพูดได้แล้ว - ทำไม
แกสนใจฮันนาบิหรือไง
อ๋อ เมื่อวานถึงได้ทำตัวเท่แบบนั้นอะนะ
และก็ทรงผมวันนี้อีก
นาบิจ๋า เป็นเพราะเธอไม่ตัดสินใจสักที ไปทำให้คนโน้นคนนี้เขาใจเต้น
แล้วไง ทีนี้พวกหมาจรจัด มาส่งเสียงเรียกร้องความสนใจแบบนี้
- ทั้งหมาจรจัด ทั้งหมูเลย - ว่าไงนะ
อย่ามาทดสอบความอดทนฉันนะ
บอกให้พอแล้วไง อย่าทำให้หน้าสวยๆ ต้องโกรธสิ
ฉันน่ะ ความจำดีนะ ก็คงต้องขอบคุณพ่อกับแม่
เห่าอะไรของแกวะ
ก็เสียงเห่าที่จะทำให้นายรู้สึกผิดที่หลังไง
ระวังตรงนั้นไว้ให้ดีละกัน
ไอ้นี่หนิ
- ยืนบื้ออยู่ทำไม - ยังไม่รีบไปอีก!
เป็นไงบ้าง ทำไงดี ทำไงดี
ก็บอกแล้วไงว่าให้ระวัง
ฮันนาบิ
นาบิ
นาบิ ไม่เป็นไรใช่มั้ย
ฮันนาบิ
เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีร่องรอยของการหัก
แต่ก็มีโอกาสที่จะติดเชื้อได้
ขอวัคซีนกลุ่มป้องกันบาดทะยัก กับไฮเปอร์เทท มาให้ผมหน่อยครับ
- นายกำลังทำอะไรอยู่เหรอ - ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอครับ
- วัคซีนกลุ่มป้องกันบาดทะยังกับ... - ไฮเปอร์เทท
ทำไมนายต้องขอวัคซีนพวกนั้นด้วย
แค่เอามาให้ทำไมต้องถามด้วย
- กยองฮวีอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่สิ - ฟื้นแล้วเหรอ
เวียนหัวหรือเจ็บตรงไหนมั้ย อย่าเพิ่งลุกขึ้นมาสิ
ให้ตาย เดี๋ยวนี้คงมีละคร เกี่ยวกับวงการแพทย์เยอะสินะ
หลบไป เรื่องนี้ฉันชำนาญกว่านาย
นอนลงก่อนนะ ระวังด้วย
หลบไป ฉันยุ่งอยู่
ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หลบไปก่อนที่จะไม่เข้าใจมากกว่านี้ดีกว่า
- ว่าไงนะ - เมื่อกี้มันเหมือนเรื่องบังเอิญเหรอ
ฉันต้องกลัวมั้ย
ส่วนนาย ก็ระวังนิ้วชี้ไว้ให้ดีแล้วกัน
- นิ้วนี้เหรอ - ไม่ใช่เว้ย นิ้วชี้ นิ้วชี้
- นิ้วชี้ทำไม - อันดับแรกหลีกทางหน่อยสิ
ไม่อย่างนั้นอาจมีเรื่องไม่ดี เกิดขึ้นกับพวกนายก็ได้
ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกฉันเป็นใคร
ฉันมีเรื่องจะต้องทำพอดี
ไว้เจอกันข้างนอกละกัน
- ฮันนาบิอยู่ไหนครับ - นี่นายจะไม่เคาะประตูก่อนเข้ามาจริงเหรอ
- ฮันนาบิกลับบ้านไปแล้ว - จริงเหรอครับ
กว่าจะเจอหน้าพี่นี่ยากจริงๆ นะ
- ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรจะพูด - ขอแค่ห้านาทีเท่านั้นแหละ
- จินอุก ผู้หญิงคนนี้ใครเหรอ - ไม่ต้องยุ่งได้มั้ยคะ
ฉันรบกวนเวลาพี่ไม่นานหรอก
- ถ้ายังอยู่ตรงนี้คนอื่นก็จะได้ยินนะ เราไป... - ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอบอกด้วย
ที่ถามนี่ไม่รู้จริงๆ ใช่มั้ย
- เธออาจฟื้นขึ้นมาก็ได้... - อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ
ว่าที่เธอทำแบบนี้ก็เพื่อที่จะให้ตัวเองรู้สึกผิดน้อยลง
- ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่... - ฉันก็ไม่อยากจะพูดคำนี้นะ
แต่คิดว่าที่ฉันคบเพราะฉันชอบอย่างนั้นเหรอ
นายมาทำอะไรที่นี่
เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ทำอะไรของเธอ แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร
- พอได้แล้ว พอได้แล้วนะ ฮันนาบิ - ไม่ต้องมายุ่ง
- มีผู้ชายดีๆ ต้องเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนั้น - บอกว่าไปให้พ้น
ไหนนายพูดอีกทีสิ นี่นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า
ให้ตายสิ
นายเป็นเพื่อนกับเธอใช่มั้ย รีบๆ พาไปจากที่นี่เลย รำคาญจะตายอยู่แล้ว
บ้าไปแล้วหรือไง
กีต้าร์ไปซื้อเอาใหม่ก็ได้ แล้วดาอึนล่ะ
- แล้วดาอึนล่ะ - ดาอึนทำไม
ยังไงเธอก็ไม่รอดอยู่ดี
อะไรนะ นายพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง
นาบิ ไม่เป็นไรใช่มั้ย
แกมายุ่งอะไรด้วยวะ
แล้วแกล่ะเป็นใคร คนเขามาพูดขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่รับฟังอีกหรือไง
บ้าไปแล้วสินะ
มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่านายชอบนาบิ เลิกเถอะก่อนที่อะไรจะแย่ไปกว่านี้
แกรู้มั้ยว่าฮันนาบิเป็นคนยังไง เธอเป็นฆาตกร นายยังจะชอบอีกเหรอ
หุบปากไปเลย
ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ
ฮันนาบิ โอเคมั้ย
ไปให้พ้นเลย
ลองตามมาดูสิ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่นะ
นี่คำอธิฐานของฉันเลยนะ
ฉันพูดตรงๆ เลยนะ ถ้าไม่ไปอาทิตย์นี้ก็โดดไม่ได้แล้วนะเว้ย
อาทิตย์หน้าก็สอบไฟนอล พอหมด ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเราก็ขึ้นม.6 แล้วนะเว้ย
ไปตอนสุดสัปดาห์ไม่ได้เหรอ
ฉันนัดพี่จินอุกไว้วันนั้นด้วย
นี่เขาไม่เปิดตอนสุดสัปดาห์ไง
แกนี่จริงๆ เลย จะถ่อไปถึงทงแฮเพื่อกินจาจังมยอนเนี่ยนะ
ไปกินจาจังมยอนด้วย และก็เปิดประสบการณ์ใหม่ เรื่องโดดเรียนครั้งแรกไง
และก็สร้างความทรงจำกับพวกแกด้วยไง
นี่จียอง แถวๆ นั้นมีร้านช็อกโกแลตเจ้าดังด้วยนะ
- จริงเหรอ - อืม
งั้นไปกัน
- นี่ ทำไมยอมง่ายจัง - ไปกันไปกัน
- ไหนว่าไร้สาระไง - น้าาา ไปกัน
- นี่มันบ้ามากเลย - ทำไมล่ะ
- ไหนมาดูสิ - อิจฉาใช่มั้ยล่ะ
ส่งข้อความวิดีโอให้พี่เขากันดีกว่า
- อะไรนะ - แกถืออันนี้ไว้
- โอเค - เริ่มแล้วนะ
- พี่จินอุก - สวัสดีค่ะ
พวกเราเป็นแฟนคลับพี่นะคะ
แฟนคงแฟนคลับอะไรของแกเนี่ย
พี่จินอุก ดาอึนบอกว่าคิดถึงพี่ค่ะ
- ดาอึนคิดถึงพี่ค่ะ - ไม่ใช่สักหน่อย
- ดาอึนโกหกค่ะ - ใช่แล้ว
พี่คะ คิดถึงนะ
จียอง ดาอึน
ปล่อยฉันนะคะ รอก่อนนะ
จียอง
ดาอึน จียอง
พี่จินอุกยุ่งอยู่กับการเตรียมอัลบั้ม
สงสัยรอบนี้ต้องดังมากแน่ๆ เลย
แกก็เข้าใจพี่เขาหน่อยนะ
นาบิ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอบ่อยๆ ฉันเหนื่อย
ลองคิดกลับกัน ถ้าเธอเป็นดาอึน เธอจะอยากเจอหน้าตัวเองมั้ย
แน่นอนว่าไม่อยากเจอค่ะ
- แล้วทำไมยังจะมาอีก - เพราะแบบนั้นถึงได้มาไงคะ
ดาอึนอาจเกลียดหนูมากแล้วฟื้นขึ้นมาก็ได้
ถ้าดาอึนฟื้นขึ้นมาแล้วบอกหนูว่าไม่ให้มา หนูก็จะไม่มาค่ะ
ถึงป้าจะบอกว่าไม่ให้หนูมา หนูก็จะมา เพราะว่ามันเป็นความผิดของหนู
นี่เป็นทางเดียวที่ทำให้หนูมีชีวิตอยู่
ป้ารู้ใช่มั้ยคะ ว่าดาอึนได้ยินที่เราพูด แม้จะนอนอยู่ก็ตาม
อย่าร้องเยอะนักนะคะ
ถ้าคิดถึงดาอึน ก็ทานอาหารให้ครบสามมื้อนะคะ
แล้วทำแบบนั้นทำไม
ไปด้วยกัน แต่ทำไมเธอถึง...
ยังคงมีความทรงจำอยู่ทุกๆ ที่
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
ถ้ายังอยากร้องเพลงอยู่ ก็เลิกสูบบุหรี่ได้แล้ว
- มาทำไมอีก - บอกความจริงมาเถอะ
ไปทำอะไรมา ทำไมขาเป็นแบบนั้น
ฮันนาบิ
มาดูนี่ก่อนจะเข้าห้อง
ทำไมเกรดถึงตกขนาดนี้
จะทำตัวแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน
จะให้พ่อรอไปถึงไหนกัน
หยุดเรียนปีนึงก็แล้ว ตอนนี้ควรจะตั้งสติแล้วตั้งใจเรียนสิ
- หาเพื่อนใหม่ และก็... - ก็ถูก
แต่ทำไมถึงเปลี่ยนพ่อใหม่บ้างไม่ได้นะ
น่าเสียดายจัง
[อุบัติเหตุรถบัส ผลจากสภาพรถไม่สมบูรณ์]
หลังจากเหตุการณ์นั้น ทั้งนาบีและฉันก็เสียศูนย์ด้วยกันทั้งคู่
[วันอังคาร ที่ 10 กรกฎาคม 2007]
นาบิ กำลังร้องไห้อยู่
ฮันนาบิที่บอกให้ผมมีชีวิตอยู่ กำลังร้องไห้
ตอนนั้นผมไม่รู้เลย
ผมคิดแค่ว่า ฮันนาบิเข้มแข็งจัง
แต่เธอกลับร้องไห้ทุกวัน
เธอร้องไห้ทุกๆ วันตลอดระยะเวลาหนึ่งปี